Michael Biggs (Oxford) 2022: de scherpste heranalyse van het Dutch Protocol
In 2022 publiceerde de Oxford-socioloog Michael Biggs een lange heranalyse van de Dutch Protocol-studies. Zijn conclusie: de oorspronkelijke claims houden methodologisch geen stand.
Door Redactie puberteitsremmers.nl
· 28 mei 2026
In het Journal of Sex & Marital Therapy verscheen in 2022 een artikel van Michael Biggs, socioloog aan de Universiteit van Oxford. Titel: 'The Dutch Protocol for Juvenile Transsexuals: Origins and Evidence.' Het was een van de eerste systematische, onafhankelijke heranalyses van de Amsterdamse Dutch Protocol-publicaties van Cohen-Kettenis (1998) en de Vries (2011, 2014).
De kernkritiek
Biggs documenteert vijf methodologische bezwaren. (1) Geen controlegroep — de claim dat puberteitssuppressie werkt, is op groepsniveau niet vergeleken met een onbehandelde of psychologisch behandelde groep. (2) Hoge uitval die niet werd gerapporteerd. (3) Verschillende meetinstrumenten op verschillende meetmomenten, waardoor pre/post-vergelijkingen vertekend zijn. (4) Selectiebias — het cohort werd geselecteerd op persistente dysforie, dus de uitkomsten kunnen niet worden veralgemeniseerd naar de bredere populatie van verwijzingen. (5) Het overlijden van één deelnemer aan post-operatieve complicaties werd niet meegenomen in de uitkomstanalyse.
De extrapolatie-fout
Een rode draad bij Biggs: de oorspronkelijke cohort — vooral pre-puberale, vrijwel uitsluitend patiënten met klassieke vroeg-ontwikkelende dysforie — is niet vergelijkbaar met de huidige populatie die wereldwijd puberteitsremmers krijgt: post-puberaal-ontwakende dysforie, vaker bij meisjes, vaker met autisme en psychiatrische co-morbiditeit. De evidence-basis voor de één is niet zonder meer overdraagbaar naar de ander.
De Cass-validatie
In april 2024 publiceerde de Britse Cass Review haar eindrapport, met daarin acht systematische reviews uitgevoerd door de Universiteit van York. Veel van de bezwaren die Biggs in 2022 formuleerde, kwamen onafhankelijk terug bij York: zwakke bewijskracht (GRADE 'very low'), gebrek aan controlegroepen, selectieve uitval, methodologische bias.
Receptie
Biggs' artikel kreeg in de internationale academische wereld brede aandacht. De auteurs van de oorspronkelijke Dutch Protocol-studies publiceerden tegenstemmen, maar weerlegden de kernkritiek niet methodologisch. In Nederland is het artikel weinig in mainstream media besproken; in vakliteratuur wel.
Veelgestelde vragen
Wat zijn de belangrijkste methodologische bezwaren die Biggs tegen het Dutch Protocol formuleerde?
Vijf punten: geen controlegroep om de werkzaamheid van puberteitssuppressie te toetsen, hoge uitval die niet werd gerapporteerd, wisselende meetinstrumenten op verschillende meetmomenten, selectiebias doordat het cohort was geselecteerd op persistente dysforie, en het niet meewegen van het overlijden van één deelnemer aan post-operatieve complicaties.
Wat bedoelt Biggs met de 'extrapolatie-fout'?
Het oorspronkelijke Dutch Protocol-cohort bestond vooral uit pre-puberale patiënten met klassieke vroeg-ontwikkelende dysforie. De huidige, wereldwijde populatie die puberteitsremmers krijgt is anders: vaker post-puberaal-ontwakende dysforie, vaker meisjes, vaker met autisme en psychiatrische co-morbiditeit. Volgens Biggs is de evidence-basis van de eerste groep niet zomaar overdraagbaar naar de tweede.
Werd Biggs' kritiek later bevestigd door ander onderzoek?
Ja. In april 2024 publiceerde de Britse Cass Review haar eindrapport met acht systematische reviews van de Universiteit van York. Veel van de bezwaren die Biggs in 2022 al formuleerde kwamen daar onafhankelijk terug: zwakke bewijskracht (GRADE 'very low'), gebrek aan controlegroepen, selectieve uitval en methodologische bias.
Bron
Biggs M. — The Dutch Protocol for Juvenile Transsexuals: Origins and Evidence. Journal of Sex & Marital Therapy, 2022
Meer artikelen in deze categorie
Michael Biggs (Oxford) 2022: de scherpste heranalyse van het Dutch Protocol
In 2022 publiceerde de Oxford-socioloog Michael Biggs een lange heranalyse van de Dutch Protocol-studies. Zijn conclusie: de oorspronkelijke claims houden methodologisch geen stand.
de Vries 2014: de Pediatrics-vervolgstudie van 55 jongvolwassenen
De vervolgpublicatie in Pediatrics (2014) volgde 55 jongvolwassenen, ongeveer een jaar na geslachtsbevestigende chirurgie. Op basis van deze studie is wereldwijde adoptie versneld.
de Vries 2011: de prospectieve cohort van 70 — fundament van het Dutch Protocol
Annelou de Vries en collega's publiceerden in 2011 een prospectieve studie van 70 jongeren met puberteitssuppressie. Een hoofdstuk uit het Dutch Protocol — én een hoofdstuk dat sindsdien zwaar bekritiseerd is.
Cohen-Kettenis & van Goozen 1998: de eerste publicatie over puberteitsremmers bij genderdysforie
In 1998 verscheen het eerste artikel waarin puberteitssuppressie bij een adolescent met genderdysforie werd beschreven. De casuïstiek werd internationaal vrijwel meteen overgenomen.